Verklaring van paus Franciscus b.g.v Wereldgebedsdag voor de Schepping

Duurzame Week Amersfoort 2018 – programma
september 7, 2018
Kroonbede 2018
september 7, 2018
alles tonen

Verklaring van paus Franciscus b.g.v Wereldgebedsdag voor de Schepping

       Beste broeders en zusters,

Op deze Gebedsdag wens ik eerst de Heer te danken voor de gave van “ons gemeenschappelijk huis” en voor al die mannen en vrouwen van goede wil die zich eraan hebben verbonden om het te beschermen. Ik ben ook dankbaar voor de vele projecten die gericht zijn op het bevorderen van de studie en het beschermen van ecosystemen, voor de inspanningen die worden geleverd om meer duurzame landbouw en meer verantwoorde voeding te ontwikkelen, en voor de verschillende educatieve, spirituele en liturgische initiatieven waarbij christenen over de hele wereld zijn betrokken in de zorg voor de schepping.

Nog veel te doen
Erkend moet worden dat het ons niet is gelukt de schepping op een verantwoorde manier te beschermen. De milieusituatie, zowel op mondiaal niveau als op veel specifieke plaatsen, kan niet als bevredigend worden beschouwd. Terecht is er een groeiend besef van de behoefte aan een hernieuwde en goede relatie tussen de mensheid en de schepping, en de overtuiging dat alleen een authentieke en integrale visie van de mensheid ons in staat zal stellen om beter voor onze planeet te zorgen ten behoeve van het heden en de toekomst generaties. Want “er is geen zorg en kennis over het milieu zonder een passende aandacht, zorg en kennis over de mens.” (Laudato Si ‘, 118).

Aandacht voor water
Op deze Werelddag van gebed voor de zorg van de schepping, die de katholieke kerk sinds enkele jaren in verbondenheid met onze orthodoxe broeders en zusters en met deelname van andere kerken en christelijke gemeenschappen heeft gevierd, zou ik de aandacht willen vestigen op de kwestie van water. Het is een heel eenvoudig en kostbaar element, maar de toegang ertoe is helaas voor veel mensen moeilijk, zo niet onmogelijk. Niettemin, “toegang tot veilig drinkbaar water is een fundamenteel en universeel mensenrecht, omdat het essentieel is voor het overleven van de mens en als zodanig een voorwaarde is voor de uitoefening van andere mensenrechten. Onze wereld heeft een grote sociale schuld ten opzichte van de armen die geen toegang hebben tot drinkwater, omdat ze het recht op een leven worden ontzegd dat overeenkomt met hun onvervreemdbare waardigheid “(ibid., 30).

Water nodigt ons uit om na te denken over onze oorsprong. Het menselijk lichaam is meestal samengesteld uit water en vele beschavingen door de geschiedenis ontstonden in de buurt van grote rivieren die hun identiteit markeerden. In een treffend beeld zegt het begin van het boek Genesis dat de geest van de Schepper “in het begin” over het oppervlak van de wateren zweefde (1: 2) “.

Bij het beschouwen van de fundamentele rol van water in de schepping en in de menselijke ontwikkeling, voel ik de behoefte om God te danken voor “Zuster Water”, eenvoudig en nuttig voor het leven als niets anders op onze planeet.
Juist om deze reden is de zorg voor waterbronnen en waterbassins een dringende noodzaak. Meer dan ooit moeten we verder kijken dan de onmiddellijke zorgen (zie Laudato Si ‘, 36) en verder gaan dan de vraag wat we met water kunnen doen, waar het alleen zou gaan over efficiëntie en productiviteit en ons individuele voordeel.'(ibid., 159). ). We hebben dringend behoefte aan gedeelde projecten en concrete gebaren die erkennen dat elke privatisering van het natuurlijke welzijn van water, ten koste van het recht van de mens om toegang te hebben tot dit goede, onaanvaardbaar is.

Voor ons christenen is water een essentieel element van zuivering en van het leven. We denken onmiddellijk aan de doop, het sacrament van onze wedergeboorte. Water dat door de Geest is gemaakt, is de zaak waardoor God ons leven heeft gegeven en ons heeft vernieuwd; het is de gezegende bron van onsterfelijk leven. Voor christenen met verschillende bekentenissen, is de doop ook het echte en onvervangbare uitgangspunt voor het ervaren van een steeds authentiekere broederschap op weg naar volledige eenheid. Jezus beloofde een water dat in staat was om menselijke dorst voor altijd te blussen (zie Joh 4,14). Hij profeteerde: “Als iemand dorst heeft, laat hem dan naar mij toe komen en drinken (Joh 7:37). Drinken van Jezus betekent hem persoonlijk als de Heer ontmoeten, en uit zijn woorden de zin van het leven trekken. Moge de woorden die hij sprak vanaf het kruis – “Ik dorst” (Jh 19:28) – voortdurend weerklinken in onze hart. De Heer blijft vragen dat zijn dorst wordt gelest; hij dorst naar liefde. Hij vraagt ​​ons om hem te drinken te geven in al diegenen die dorst hebben in onze eigen dag, en om tegen hen te zeggen: “Ik had dorst en je gaf me te drinken” (Mt 25,35). Te drinken geven, in het globale dorp dat de wereld is, omvat niet alleen persoonlijke gebaren van naastenliefde, maar ook concrete keuzes en een voortdurende toewijding om al het primaire welzijn van water te waarborgen.

Het maritieme gebied
Ik zou ook de kwestie van de zeeën en oceanen willen noemen. Het is onze plicht om de Schepper te danken voor de indrukwekkende en wonderbaarlijke gave van de grote wateren en alles wat ze bevatten (zie Gen 1: 20-21; Ps 146: 6), en om hem te prijzen voor het bedekken van de aarde met de oceanen (zie Ps 104: 6). Het nadenken over de immense open zeeën en hun onophoudelijke beweging kan ook een gelegenheid vormen om onze gedachten naar God te keren, die voortdurend zijn schepping begeleidt, haar koers begeleidt en haar bestaan ​​ondersteunt (vgl. St. John Paul II, Catechese van 7 mei 1986) Constante zorg voor deze onschatbare schat vertegenwoordigt vandaag een onverbreekbare plicht en een werkelijke uitdaging. Er is behoefte aan een effectieve samenwerking tussen mannen en vrouwen van goede wil bij het helpen van het lopende werk van de Schepper. Helaas falen al te veel inspanningen door het gebrek aan effectieve regelgeving en controlemiddelen, met name met betrekking tot de bescherming van zee-gebieden buiten de nationale grenzen (zie Laudato Si ‘, 174). We kunnen niet toestaan ​​dat onze zeeën en oceanen worden bezaaid met eindeloze velden van drijvend plastic. Ook hier is onze actieve inzet nodig om deze noodsituatie het hoofd te bieden.

Gebed
We moeten bidden alsof alles afhankelijk is van Gods voorzienigheid en werken alsof alles van ons afhangt.
Laten we bidden dat wateren geen teken zijn van scheiding tussen volkeren, maar van ontmoeting voor de menselijke gemeenschap. Laten we bidden dat degenen die hun leven op zee riskeren op zoek naar een betere toekomst, veilig kunnen worden gehouden.
Laten we de Heer en iedereen die zich bezighoudt met de politiek vragen dat de meer gevoelige kwesties van onze tijd, zoals die welke verband houden met migratiebewegingen, klimaatverandering en het recht van iedereen op eerste levensbehoeften, worden aangepakt vanuit inzet voor de ander,  in een vooruitziende verantwoordelijkheid en in een geest van samenwerking, vooral tussen de landen die het meest in staat zijn om te helpen.
Laten we ook bidden, voor al diegenen die zich toewijden aan het apostolaat van de zee, voor diegenen die meehelpen nadenken over de vraagstukken betreffende maritieme ecosystemen, voor degenen die bijdragen aan de ontwikkeling en toepassing van internationale regelgeving over de zeeën om individuen, landen, goederen, natuurlijke hulpbronnen te beschermen – ik denk bijvoorbeeld aan mariene flora en fauna en koraalriffen (zie ibid., 41) of zeebodems – en om een ​​integrale ontwikkeling te garanderen met het oog op het algemeen belang van het hele menselijke gezin en niet van specifieke belangen.
Laten we ook niet vergeten al diegenen die werken om maritieme gebieden te beschermen en de oceanen en hun biodiversiteit te beschermen, dat zij deze taak met verantwoordelijkheid en integriteit kunnen uitvoeren. Laten we ten slotte onze zorg tonen  voor de jongere generatie en voor hen bidden, dat ze kunnen groeien in kennis en respect voor ons gemeenschappelijke huis en in de wens om voor het essentiële welzijn van water te zorgen, in het belang van iedereen.

Ik bid ervoor en ik hoop dat christelijke gemeenschappen meer en meer bijdragen om iedereen te helpen genieten van deze onmisbare hulpbron, met respectvolle zorg voor de geschenken ontvangen van de Schepper, en in het bijzonder rivieren, zeeën en oceanen.

Uit het Vaticaan, 1 september 2018
FRANCISCUS